Geleceğim MEZARINA O Beyaz Önlükle..

17 Yaşındaydım,
Lisenin Son Sınıfında….

Hani derdi ya Tek Arzum Beyaz Önlüğü giymen……

O hayaldeyim….

20 Şubat 2005,
O kalemin Derste Kırılması ve Solyanımın Acıması…….

Bildim Annem Bildim,
Haberini Almadan Bildim………..

Yaslandığım Bağrın, Sen Kokardı,
Doyamazdım Saçlarımı Okşamana,

Evladım Deyip Öpücükler Kondurmana…………

Artık Olmayacak, Bildim………..

Gökkubbe İnsanın üzerine mi gelir böyle,
Hüzün bu kadar mı yakar içi,

Nasıl geçecek Sensiz Derken Zaman……..

Şimdi Yıllar geçti……..

Senden Sonrası Kolay Olmadı,

Elveda Annesiz hayat,
Nefes Almadan nasıl yaşar İnsan……………

Yaşadım İşte………

Acıdım Ama yaşadım,
Ağladım Ama yaşadım……….

Dedim kimi vakit,
Kalsa mıydım hep bir Çocuk………

Kollayanım, Gözetenim Sen……….

Yedirmeden yemeyen,
Uyutmadan uyumayan……………

Sol yandan veren ANNEM…………………

Bazen Hayatta öylesi Üşüyorum ki,
Getirdiğimde Bir Kırmızı Gül, ve Fatihalarımı…

Açtığında MEZARDA bile bağrını,
Bir Yanında ısınıyorum……

Anneye ZAMAN MEKAN Yokmuş,
O değiştirse de Alemini,

Hep Çocuklarını ısıtırmış……

Bunu Biliyorum Annem…..

Derdin ya,
AŞINA AŞKINI DA KATMAYI SAKIN UNUTMA..

Kulağıma Küpe……

Az kaldı,
Geleceğim MEZARINA O beyaz Önlükle……

~ tarafından islamcokguzel Mart 2, 2010.